Include this script into your page along with the iframe for a responsive media embed
Бир оила балоғатга етган ўғлини уйлаб, яқин орада яна бир ўғлининг тўйи заруратидан чала битган участкага янги келин-куёвни кўчириб чиқаришади. Ёш оила олти ойгина ўша ерда ҳаёт кечиргач, куёв пул топиш мақсадида Россияга ишлагани кетади. Келин ҳовлида ёлғиз қолмаслиги учун куёвнинг ўн бешга кирган укасини «пойлоқчилик»ка чиқаришади. Ҳали ёш келинликнинг нашъу намосини суришга улгурмай қолган келин бўй етган қайнисини ўзига ўргатиб олади. Улар бир йилча худди эр-хотинлардай яшаб юришади. Бу орада сир очилиб, бундан хабар топган ота ўзини қайга уришни билмай, ҳар томонга зир югуради. Имомлардан бу қалтис ишнинг шаръий томонини сўрайди, ўғлига хат ёзиб, тез етиб келишини буюради, келинни қийин-қистовга олади. Лекин ғишт қолипдан кўчган, энди бу фожиавий ишни ортига қайтаришнинг имкони қолмаган эди…
